امسال ننوشتم ،از مرداد ۹۵ که روزنه ای باز شد ومن باید تلاش میکردم تا این کورسوی تاریکی هارا ،تا این روزنه ی امید را باز نگه دارم..امروز یکسالگی نزدیک است ،آینه اما به من میگوید تو بیش از یک دهه تحلیل رفتی.چه ندانسته قضاوت کردند خانه ماندن هایم را ،گاه به تکبر نسبت دادند گاه با الفاظی دیگر ...من اما فقط امید بودم وتلاش وشاهد خرد شدن و ایستایی پس از آن ...ایستایی ای که قامتش براستی راست شد.انسان موجود تنهایی ها نیست ،انسان همواره کسی را میخواهد که بهانه اش باشد برای تصمیم،حرکت.